Luisteren naar een ander

Doordat ik begin dit jaar een belangrijk persoon in mijn leven verloren ben, ben ik bewuster geworden van bepaalde dingen.

Allereerst kwam het besef nog harder aan dat iedereen zomaar weg kan vallen in je leven, dit is ook waarom ik maar al te graag – en te veel – mensen laat weten wat zij voor mij betekenen. Het is zo’n kleine moeite, terwijl het een enorme indruk kan achterlaten. Niet alleen voor jou, ook voor een ander.

Daarnaast is er bijna geen een dag voorbijgegaan waarin niet even aan hem dacht, hem even stilletjes bedankte. Daardoor realiseerde ik mij ook wat voor een impact een persoon op je kan hebben. Hoeveel je eigenlijk van iemand kunt leren.

De persoon die je bent, de persoon die je wordt, is grotendeels bepaald door de mensen om je heen. Zij kunnen je steunen, naar boven brengen en je vullen met kennis. Daarentegen kunnen de mensen met wie jij tijd spendeert, ook de mensen zijn waarmee je kunt lachen, tijd mee kunt verdrijven, maar tegelijkertijd je ook tegenhouden. Je blijft stilstaan en je ontwikkelt je zelf niet zoals je zou kunnen.

Wat ik heb geleerd is dat personen mij soms nog meer kennis bij kunnen brengen dan de boeken die ik moet lezen op school. Of, in ieder geval zóú moeten lezen op school.

Elk mens heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen mening, zijn eigen ervaringen en zijn eigen kijk op de wereld. Ik geloof er heilig in dat iedereen wat te vertellen heeft, en dat jij voor wie dan ook iets kunt betekenen.

Toen ik jonger was en nog volledig aan het puberen was, zeurde ik zo eens in de zoveel tijd tegen mijn moeder over een vriendin die gemeen was geweest. Ik snapte dat dan echt niet. Waarom moest zij zo doen? Wij waren toch vriendinnen? Mijn moeder zei dan altijd; ‘Maar Ster, misschien is zij wel heel onzeker? Misschien heeft zij haar eigen problemen, en weet zij niet zo goed hoe zij daar mee om moet gaan.’ Ik begreep haar punt, maar de reactie niet. Er zijn genoeg mensen met problemen, die doen toch ook normaal?

Ik begrijp het nu meer. Niet omdat ik die dingen ervaar, sterker nog wellicht is de reden júíst

dat ik dit niet ervaar. Mijn opvoeding kan ik alleen maar beschrijven als liefdevol. Enorm veel liefde. Ik heb geen harde jeugd gekend en ik zou dan ook nooit weten hoe dat zal zijn. En daarom probeer ik mij zo ontzettend hard in te leven in anderen die het waarschijnlijk moeilijker hebben gehad, om zo hun reactie te verklaren.

Natuurlijk, bepaald gedrag is onacceptabel. Maar ieder mens heeft zijn verhaal die verwerkt wordt op zijn of haar manier. Het enige dat wij kunnen proberen is dat aan te gaan met liefde, steun en simpelweg ons best te doen om behulpzaam te zijn.

Voor de mensen die mij iets bij geleerd hebben, heb ik zo enorm veel respect. Ik vind het prachtig om de gedachtegang van mensen te proberen te begrijpen, de kracht van hen te ontvangen en zo zelf ook meer te groeien. Er zijn al zoveel negatieve mensen op deze wereld, dan is het toch juist prachtig om iets positiefs de wereld in te brengen?

De mensen om je heen kunnen je meer leren dan je misschien denkt, dus stap uit je comfort zone, stel je open voor een ander, ga een gesprek aan met iemand die je niet kent, let goed op wanneer iemand je echt wat probeert te vertellen en misschien wel het belangrijkst; hoor de verhalen niet alleen aan, maar luister er ook werkelijk naar. Het kan je alleen maar sterker maken.

Advertenties