letter to the kid..

Vreselijk irritant vond ik het, wanneer mijn broer weer eens het hele huis vulde met harde muziek. Toch veranderde dat op een dag. Blijkbaar was er iets aan de tekst ‘When I went to every high school class would be Tryna fuck the female faculty’ dat mij als 14-jarige aansprak. Dus vroeg ik logischerwijs de naam van deze artiest.

Dit was een rapper, muzikant en zanger die je niet zo snel op de radio zou horen. Meer the type of artist waarvan zijn beste producties op SoundCloud staan. Liedjes die de stoners in het parkje naast je middelbare school luisterden, maar ook lyrics die op een warrige dag helder werden als je ‘s avonds in bed lag.

Een jonge jongen die anders was dan de muziek uit zijn tijd, livesessies vol met passie had, kleine zalen met een intiem publiek verkoos boven een moeiteloze uitverkochte grote zaal.

Met zijn rustige beats, verrassende instrumenten en inspirerende lyrics wist hij mij elke keer weer bij mijn hart te grijpen. Een hiphop artiest die tegelijkertijd soul schreeuwde. Waarvan je Larry en Delusional Thomas net zo waardeerde. Zo’n iemand waarvan je stiekem liever het live album luisterde dan de studio versie.

Maar hij was meer dan dat. Naast talentvolle artiest, was hij vooral een persoon. Een persoon die moeite had met bekend zijn. Een persoon die keihard werkte, die een onbeschrijfelijke passie had voor muziek maken, maar tegelijkertijd onzeker was en kritiek niet goed kon plaatsen.

Een persoon die ging voor liefde, voor zijn fans, zijn naasten en iedereen die hij maar kon helpen. Zelden heb ik een artiest meegemaakt die zo humoristisch, behulpzaam, down to earth, oprecht en eerlijk was als hij.  Love is some seriously powerful shit. And I’m a lover, man.

Niet zo gek dus, dat mijn dagen al snel werden ingevuld met zijn realityshow, optredens en interviews. Dat een tripje naar het strand pas compleet voelde met zijn album. Dat ik met mijn vriendin speciale avondjes had waar alleen zijn muziek toegestaan was. En bovenal, dat ik tot drie keer toe een enorm geluksgevoel heb mogen ervaren terwijl ik hem op het podium voor mij kon bewonderen.

Zeven jaar na dat ik deze sympathieke man had ontdekt, kreeg ik wederom samen met mijn broer nieuws over hem. Dit keer was het alleen geen interesse dat het bericht opwekte. Geen nieuwsgierigheid die opkwam. Geen warm gevoel dat er ontstond. Alle prachtige herinneringen maakten plaats voor verdriet. Deze man was er niet meer.

It’s a dark science, when your friends start dying
Like how could he go? He was part lion
Life goes on, tears all dryed in
Couple years are gone by by then
Can you please help me find my friend
I’ll give you anything you need
Multiplied by ten
I heard he moved to a place
Where the time don’t end
You don’t need money
All you got is time to spend
Life is short, don’t ever question the lengths

Geloven wilde ik niet, kon ik niet, maar moet ik wel. Trillend las ik de woorden. Waar ik keer op keer bang voor was, was werkelijkheid geworden. Niet geheel onverwachts, maar wel onvoorstelbaar.

Zeven jaar lang heb ik mij laten inspireren, overvallen en verbazen.  Ik heb gelachen, gehuild, geluisterd en bewondering kunnen tonen voor iemand wat ik nog vele jaren zal doorzetten. Deels getroost door de gedachte dat hij eindelijk rust heeft.

*Don’t call me Malcolm if you didn’t fuckin’ know me then.*

Dag Mac, jij was zoals geen ander.

I wish you caught me on a different day
When it was easier to be happy

Advertenties