Plots was er liefde

Praat ik te veel, zit mijn haar niet vreemd of was die opmerking toch een beetje ongepast? Dit waren vaak vragen die door mijn hoofd spookten als ik een nieuwe jongen leerde kennen.

Ik was nou eenmaal niet dat ene meisje waarvoor jongens in de rij stonden, sterker nog ik was eerder one of the guys. “Hee jouw vriendin is leuk zeg”, ja dat was voor mij niet raar om te horen.

Echter had ik veel liefde te bieden. Ik voelde mij vaak onbegrepen, niet genoeg en ondanks dat ik ergens wist dat ik goed voor iemand zou kunnen zijn, wist ik niet zeker of dat ook daadwerkelijk zou gebeuren.

En waar ging dat eigenlijk over? Zo jong nog, die liefde zou wel komen. Maar toch, bleef ik mij afvragen, want hoe zou het zijn?

Ik wist hoe het was om gevoelens voor iemand te hebben, wat ik alleen niet wist was hoe het zou zijn om dat gevoel ook zowaar terug te krijgen.

De clichés zijn bekend, het komt wanneer je het niet verwacht. En dat gebeurde. Van de een op de andere dag werd ik overdonderd. Totaal onverwachts, niet gepland en misschien niet eens gewild.

Het was niet snel duidelijk dat het liefde was, het was niet gelijk onvoorwaardelijke liefde voor elkaar, het was geen standaard romantisch verhaal.

Wat er wel was, was iets. Iets wat mij liet geloven in mijzelf, iets wat mij mijzelf liet zijn. Iets wat mij hoop gaf.

Het gevoel van minderwaardigheid, is verschrikkelijk, maar vooral onnodig. Dat het niet lukt met anderen, ligt niet aan jou, net als dat het niet aan hen ligt. Het is het gewoon niet waard. Er ligt iets beters op je te wachten. Iets wat eigenlijk niet te omschrijven is.

Mijn moeder vertelde mij van kleins af aan dat ik bijzonder was. “Lieve Ster, iemand gaat jou waarderen zoals je bent, alles aan jou. Ook je gekke dingen.”

Liefde is niet te beschrijven. Het is voor iedereen anders. De ene liefde soms beter dan de ander.

Om mij heen hoor ik vaak hoe vreselijk liefde kan zijn, voor mij is het fantastisch.
Ik heb mij zelf zien opbloeien, ik heb onze liefde zien opbloeien.

Hoe zou liefde zijn? Ik kende boeken, ik kende films en ik kende series. Maar wat ik niet kende is de onvoorwaardelijke steun, de ontelbare keren samen lachen, het vertrouwde gevoel, de diepe gesprekken, de fijne zoenen, de warme knuffels, het vechten voor elkaar, het veilige gevoel, het delen van tranen, werken naar een toekomst, de positiviteit, het geluk vinden in de kleine dingen samen en het vinden van iemand die je begrijpt.

Liefde is raar, soms wat zwaar en bovenal zo ontzettend intens.

Ik ken het wellicht niet zoals anderen kennen, maar ik voel het zo diep.

Mijn vraag was er niet naar, het is mij overvallen. Desondanks zelfstandig als ik ben, wilde ik natuurlijk ook liefde.

Achteraf was ik er al die tijd nog niet klaar voor. Geduld was alles dat nodig was.

Mijn leven was al heerlijk, maar op een dag besloot er extra geluk in mijn leven te komen. Geluk in de vorm van een ontzettend intelligente jongen, wiens lach mijn hart een sprong laat maken, en waar ik gelukkig vaak genoeg ook mee lach. Een jongen die veel mensenkennis heeft en iedereen behandeld met respect. Een jongen die mij neemt zoals ik ben, net zoals ik dat andersom doe. Een bijzondere jongen, niemand zoals hij. Een jongen die tijd voor mij neemt, waarbij ik de liefde in mijn tenen voel wanneer ik hem knuffel.

Ineens kende ik iemand die mij begrijpt. Iemand die de kleinste dingen iets om naar uit te kijken maakt. Iemand waar ik over droom tijdens het slapen en met hem ik gedachte mee opsta. Iemand waarbij ik alles kwijt kan, iemand die overal met mij over kan praten. En dat dagen en nachten lang zonder verveeld te raken.

Plotseling kende ik liefde niet meer van de tv, ik maakte het zelf mee. Ik werd geliefd, betoverd en overstroomd met geluk. Liefde sloop zich in mijn leven en vergoot zich met de dag.

Mijn gevoel voor deze jongen, en onze liefde kan ik simpelweg niet met iets vergelijken. Het enige dat ik weet, is dat liefde met de juiste persoon voor mij puur geluk is.

Advertenties