zelfverzekerdheid

Don’t be like the rest of them, darling.

Op een of andere manier vind ik het heerlijk om een slechte quote te herhalen en er anno 2018 achter te zetten. Maar behalve slechte quotes hebben we nog meer issues anno 2018.

Toen ik een jaar of 15 was en op de camping rondliep met mijn vrienden was ik, zonder ook maar enige reden, aan het stoeien met een van de jongens die in onze vriendengroep zat. Er zat niks kwaads achter, maar op het moment dat hij per ongeluk mij op mijn bovenlichaam raakte en ik daar vervolgens op reageerde met het feit dat dat pijn deed, zei hij; ‘Ach, stel je niet zo aan, je hebt daar toch helemaal niks zitten.’. Ik heb die week geen bikini meer durven te dragen.

5 jaar geleden, wellicht van kwaad geen bewust, maar ik zal dat nooit meer vergeten.

Het is een issue waar sommigen geen enkel probleem mee hebben, terwijl anderen het liefst de spiegel vermijden. Zelfverzekerdheid.

Ik ben hier niet om je te vertellen dat je de knapste persoon ter wereld bent en dat je je op moet geven voor het nieuwe seizoen van Hollands Next Topmodel. Nee, helaas.

Een tijdje geleden las ik in een interview met iemand – ja, ik ben helaas vergeten wie, heel beschamend dit- die opmerkte dat als hij knap was geweest, had hij nooit zo grappig geweest. En eigenlijk vond ik dat een ontzettend mooie uitspraak.

Het grootste probleem met onzekerheid is namelijk het vergelijken. Zij heeft veel mooier haar, hij is veel gespierder, haar huid is perfect, hij krijgt veel meer aandacht etc.

Maar is dat niet juist het mooie? Dat letterlijk elk persoon anders is.

Ik neem mijzelf eens als voorbeeld. Mijn vrienden merken regelmatig op dat ik totaal niet classy ben, zij kijken niet raar op als ik rondloop met een vlek op mijn shirt of mijn haar maar voor de helft heb gedaan en zien het ook wel gebeuren dat zelfs mijn bruiloft lomp zou zijn. Het ding is ook, ik geef er letterlijk niet om, ik denk er niet aan. En ja, het zou hartstikke tof zijn als mensen mij zien en denken; ‘Wow dat is een meisje met klasse’, maar zoals een vriendin van mij zei: ‘Ster besef hoe ontzettend saai je dan zou zijn.’.  Ik kan wel doen alsof ik zo ben zodat ik aan het ideaalbeeld van mensen voldoe, maar moet ik dat wel willen?

Zelfverzekerdheid betekent niet dat je veel aandacht krijgt en dat iedereen je perfect vindt. Eigenlijk juist helemaal niet. Of je het wel of niet krijgt, dat doet er niet toe. Want anderen hoeven niet jou die bevestiging over je uiterlijk of innerlijk te geven. Natuurlijk is het leuk – ik zou zelf nooit nee zeggen tegen een compliment namelijk-, maar waar de acceptatie echt van moet komen, is jezelf.

Een advies dat ik kreeg is sommige mensen gaan je knap vinden en sommigen niet. En dat is helemaal geen probleem. Op deze wereld zijn er zoveel mensen met zoveel verschillende meningen waarom zou je iedereen willen pleasen?

Je kan de dunste buik hebben, de perfecte borsten en de mooiste lippen. Maar wanneer ik iemand out of this world mooi vind is wanneer diegene oprecht is, eerlijk (in beide opzichten) is en vooral zichzelf accepteert. En erg belangrijk zelfverzekerdheid betekent niet arrogantie. Dat verwarren nogal veel mensen.

Wellicht zie je er niet zo uit als het meisje op Instagram, maar let me tell you a story, het meisje op Instagram ziet er niet eens zo uit als op haar eigen Instagram. En juist datgene dat jou onderscheidt van de rest moet je omarmen. Er zijn al zoveel mensen die mensen kopiëren en hiermee henzelf verliezen. Waarom zou jij de wereld ontnemen wat jou juist zo uniek maakt?

Advertenties
luisteren

Luisteren naar een ander

Doordat ik begin dit jaar een belangrijk persoon in mijn leven verloren ben, ben ik bewuster geworden van bepaalde dingen.

Allereerst kwam het besef nog harder aan dat iedereen zomaar weg kan vallen in je leven, dit is ook waarom ik maar al te graag – en te veel – mensen laat weten wat zij voor mij betekenen. Het is zo’n kleine moeite, terwijl het een enorme indruk kan achterlaten. Niet alleen voor jou, ook voor een ander.

Daarnaast is er bijna geen een dag voorbijgegaan waarin niet even aan hem dacht, hem even stilletjes bedankte. Daardoor realiseerde ik mij ook wat voor een impact een persoon op je kan hebben. Hoeveel je eigenlijk van iemand kunt leren.

De persoon die je bent, de persoon die je wordt, is grotendeels bepaald door de mensen om je heen. Zij kunnen je steunen, naar boven brengen en je vullen met kennis. Daarentegen kunnen de mensen met wie jij tijd spendeert, ook de mensen zijn waarmee je kunt lachen, tijd mee kunt verdrijven, maar tegelijkertijd je ook tegenhouden. Je blijft stilstaan en je ontwikkelt je zelf niet zoals je zou kunnen.

Wat ik heb geleerd is dat personen mij soms nog meer kennis bij kunnen brengen dan de boeken die ik moet lezen op school. Of, in ieder geval zóú moeten lezen op school.

Elk mens heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen mening, zijn eigen ervaringen en zijn eigen kijk op de wereld. Ik geloof er heilig in dat iedereen wat te vertellen heeft, en dat jij voor wie dan ook iets kunt betekenen.

Toen ik jonger was en nog volledig aan het puberen was, zeurde ik zo eens in de zoveel tijd tegen mijn moeder over een vriendin die gemeen was geweest. Ik snapte dat dan echt niet. Waarom moest zij zo doen? Wij waren toch vriendinnen? Mijn moeder zei dan altijd; ‘Maar Ster, misschien is zij wel heel onzeker? Misschien heeft zij haar eigen problemen, en weet zij niet zo goed hoe zij daar mee om moet gaan.’ Ik begreep haar punt, maar de reactie niet. Er zijn genoeg mensen met problemen, die doen toch ook normaal?

Ik begrijp het nu meer. Niet omdat ik die dingen ervaar, sterker nog wellicht is de reden júíst

dat ik dit niet ervaar. Mijn opvoeding kan ik alleen maar beschrijven als liefdevol. Enorm veel liefde. Ik heb geen harde jeugd gekend en ik zou dan ook nooit weten hoe dat zal zijn. En daarom probeer ik mij zo ontzettend hard in te leven in anderen die het waarschijnlijk moeilijker hebben gehad, om zo hun reactie te verklaren.

Natuurlijk, bepaald gedrag is onacceptabel. Maar ieder mens heeft zijn verhaal die verwerkt wordt op zijn of haar manier. Het enige dat wij kunnen proberen is dat aan te gaan met liefde, steun en simpelweg ons best te doen om behulpzaam te zijn.

Voor de mensen die mij iets bij geleerd hebben, heb ik zo enorm veel respect. Ik vind het prachtig om de gedachtegang van mensen te proberen te begrijpen, de kracht van hen te ontvangen en zo zelf ook meer te groeien. Er zijn al zoveel negatieve mensen op deze wereld, dan is het toch juist prachtig om iets positiefs de wereld in te brengen?

De mensen om je heen kunnen je meer leren dan je misschien denkt, dus stap uit je comfort zone, stel je open voor een ander, ga een gesprek aan met iemand die je niet kent, let goed op wanneer iemand je echt wat probeert te vertellen en misschien wel het belangrijkst; hoor de verhalen niet alleen aan, maar luister er ook werkelijk naar. Het kan je alleen maar sterker maken.

liefde

Plots was er liefde

Praat ik te veel, zit mijn haar niet vreemd of was die opmerking toch een beetje ongepast? Dit waren vaak vragen die door mijn hoofd spookten als ik een nieuwe jongen leerde kennen.

Ik was nou eenmaal niet dat ene meisje waarvoor jongens in de rij stonden, sterker nog ik was eerder one of the guys. “Hee jouw vriendin is leuk zeg”, ja dat was voor mij niet raar om te horen.

Echter had ik veel liefde te bieden. Ik voelde mij vaak onbegrepen, niet genoeg en ondanks dat ik ergens wist dat ik goed voor iemand zou kunnen zijn, wist ik niet zeker of dat ook daadwerkelijk zou gebeuren.

En waar ging dat eigenlijk over? Zo jong nog, die liefde zou wel komen. Maar toch, bleef ik mij afvragen, want hoe zou het zijn?

Ik wist hoe het was om gevoelens voor iemand te hebben, wat ik alleen niet wist was hoe het zou zijn om dat gevoel ook zowaar terug te krijgen.

De clichés zijn bekend, het komt wanneer je het niet verwacht. En dat gebeurde. Van de een op de andere dag werd ik overdonderd. Totaal onverwachts, niet gepland en misschien niet eens gewild.

Het was niet snel duidelijk dat het liefde was, het was niet gelijk onvoorwaardelijke liefde voor elkaar, het was geen standaard romantisch verhaal.

Wat er wel was, was iets. Iets wat mij liet geloven in mijzelf, iets wat mij mijzelf liet zijn. Iets wat mij hoop gaf.

Het gevoel van minderwaardigheid, is verschrikkelijk, maar vooral onnodig. Dat het niet lukt met anderen, ligt niet aan jou, net als dat het niet aan hen ligt. Het is het gewoon niet waard. Er ligt iets beters op je te wachten. Iets wat eigenlijk niet te omschrijven is.

Mijn moeder vertelde mij van kleins af aan dat ik bijzonder was. “Lieve Ster, iemand gaat jou waarderen zoals je bent, alles aan jou. Ook je gekke dingen.”

Liefde is niet te beschrijven. Het is voor iedereen anders. De ene liefde soms beter dan de ander.

Om mij heen hoor ik vaak hoe vreselijk liefde kan zijn, voor mij is het fantastisch.
Ik heb mij zelf zien opbloeien, ik heb onze liefde zien opbloeien.

Hoe zou liefde zijn? Ik kende boeken, ik kende films en ik kende series. Maar wat ik niet kende is de onvoorwaardelijke steun, de ontelbare keren samen lachen, het vertrouwde gevoel, de diepe gesprekken, de fijne zoenen, de warme knuffels, het vechten voor elkaar, het veilige gevoel, het delen van tranen, werken naar een toekomst, de positiviteit, het geluk vinden in de kleine dingen samen en het vinden van iemand die je begrijpt.

Liefde is raar, soms wat zwaar en bovenal zo ontzettend intens.

Ik ken het wellicht niet zoals anderen kennen, maar ik voel het zo diep.

Mijn vraag was er niet naar, het is mij overvallen. Desondanks zelfstandig als ik ben, wilde ik natuurlijk ook liefde.

Achteraf was ik er al die tijd nog niet klaar voor. Geduld was alles dat nodig was.

Mijn leven was al heerlijk, maar op een dag besloot er extra geluk in mijn leven te komen. Geluk in de vorm van een ontzettend intelligente jongen, wiens lach mijn hart een sprong laat maken, en waar ik gelukkig vaak genoeg ook mee lach. Een jongen die veel mensenkennis heeft en iedereen behandeld met respect. Een jongen die mij neemt zoals ik ben, net zoals ik dat andersom doe. Een bijzondere jongen, niemand zoals hij. Een jongen die tijd voor mij neemt, waarbij ik de liefde in mijn tenen voel wanneer ik hem knuffel.

Ineens kende ik iemand die mij begrijpt. Iemand die de kleinste dingen iets om naar uit te kijken maakt. Iemand waar ik over droom tijdens het slapen en met hem ik gedachte mee opsta. Iemand waarbij ik alles kwijt kan, iemand die overal met mij over kan praten. En dat dagen en nachten lang zonder verveeld te raken.

Plotseling kende ik liefde niet meer van de tv, ik maakte het zelf mee. Ik werd geliefd, betoverd en overstroomd met geluk. Liefde sloop zich in mijn leven en vergoot zich met de dag.

Mijn gevoel voor deze jongen, en onze liefde kan ik simpelweg niet met iets vergelijken. Het enige dat ik weet, is dat liefde met de juiste persoon voor mij puur geluk is.

Sweden

Heeft het dan toch een naam?

Al jaren had ik het gevoel dat ik bepaalde dingen net wat anders kon ervaren dan anderen.

Intenser, dieper en heftiger. Als ik gelukkig ben, dan ben ik dolgelukkig. Dat kan van alles zijn. Een hapje van een heerlijke burger kan mij de gelukkigste persoon op aarde maken of ik maak een boswandeling na een hevige sneeuwval en je zult mij de hele dag zien lachen.

Maar andersom ook. Ik kan mijzelf gek maken door te veel na te denken over – in andermans ogen- vrij kleine dingen, ik kan diep geroerd zijn over het leed van anderen.

Empathie, ja dat zal het vast zijn. Maar diep vanbinnen wist ik dat er meer was.

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik een aantal jaar geleden aan het wachten was op mijn zus bij de zonnebank. Tijdens het wachten las ik een tijdschrift, en kwam er een vrouw naast mij zitten. Wij raakten aan de praat, maar toen haar tijd om was en zij richting de zonnebank ging, keek zij mij in de ogen aan, verscheen er een glimlach op haar gezicht en zij sprak de woorden: ‘Jij hebt een onwijs hoog EQ meisje, koester dat. Dat is bijzonder. ‘

Dit was een vrouw die ik – tot die middag- nog nooit eerder ontmoet had. Toch deden haar woorden mij ontzettend veel.

Mijn ouders zitten nu al twintig jaar met mij opgescheept, en nog steeds vinden zij het lastig om mijn chagrijnige buien te snappen. Het kan zomaar gebeuren, 1 trigger en mijn humeur is veranderd. Nog steeds probeer ik hieraan te werken, het stoppen met de pil en de steun van mijn vriend helpen hier gelukkig onwijs bij, maar waar het aan lag was eigenlijk onbekend.

Tot ik een week geleden iets zag waarvan ik meteen wist; dít moet het zijn.

Al een aantal jaar volg ik Cynthia ,mede omdat zij mij onwijs inspireert met haar positieve kijk op het leven, inclusief fanatiek sporten ondanks de ziekte van Lyme. Haar manier van leven trekt mij onwijs aan, vooral omdat ik veel overeenkomsten heb. Ik kan ook niet genoeg benadrukken hoe dankbaar ik ben dat zij haar tegenslagen zo bespreekbaar maakt, en hoe zij haar successen deelt.

In haar blogs en vlogs sprak zij over hooggevoeligheid. Ik las dit, en herkende mijzelf bij elke zin. Meteen stuurde ik dit door naar mijn vriend, moeder en en 2 van mijn beste vriendinnen. Zouden zij dit ook inzien, of verklaarde zij mij voor gek?

Want wat is dit begrip?

Verschijnselen waar ik tegen aan loop waren onder andere dat ik meer geprikkeld ben dan anderen, gevoeliger ben voor emoties (maar ook pijn en genot), indrukken meer opneem, wat resulteert in bewuster zijn van details, een groot opmerkingsvermogen heb en vooral ook enorm emphatisch ben.  Als extra uitleg gaf ik daarbij dat je heel snel geroerd kan zijn door bijvoorbeeld muziek of kunst, een diepe innerlijke creativiteit kan bezitten, last hebt van stemmingswisselingen, (overdreven) irritatie opspeelt tijdens een hongerig gevoel, je minder goed werkt als mensen mee kijken, harde geluiden voor irritatie zorgen, je vaak alleen wilt zijn en de natuur gaat opzoeken, heel veel om anderen geeft, snel schrikt, gevoelig bent voor cafeïne en de stemming van anderen meer invloed op je heeft dan bij mensen die niet hoogsensitief zijn.

Deze verschijnselen zorgen voor stress, vermoeidheid en maagklachten. Nog nooit heb ik iets gevonden wat zo goed beschreef waar ik last van heb als dit. Je hebt nog een variatie op hoogsensitief zijn, namelijk HSS. Wat vertaald wordt als High Sensation Seekers. Ook hier kwam ik op uit. Je bent dan enorm snel verveeld, waardoor je constant veranderingen en nieuwe dingen in het leven opzoekt, wat voor geluk zorgt, maar tegelijkertijd ook voor stress en overbelasting. Je leeft als het ware met een voet op het gaspedaal, en met de andere op de rem.

En wat nu? Hoogsensitief zijn is geen stoornis. Het is gewoon een eigenschap, en ontzettend veel mensen bezitten deze. Het kan genetisch bepaald zijn. Je moet er dus ‘gewoonop de juiste manier mee leren om te gaan.

Maar wat ben ik blij dat ik hierachter ben gekomen, ook al veranderd dit niks. Dit is hoe ik ben. Alleen ik ben niet gek, ik ben niet de enige. Nadat ik deze informatie heb verwerkt, kwam alles dan ook op zijn plaats. Ik trek mijn schoenen aan, loop door de dikke sneeuw in Zweden (want ja, moest weer iets nieuws) en kan alleen maar glimlachen. Dat deze natuur mij zo verschrikkelijk blij kan maken, is toch eigenlijk geweldig?

Want ondanks dat het wel om wat aanpassingen vraagt, krijg je er als het ware ook fijne dingen voor terug. Als ik geniet, geniet ik intens. Ben ik verliefd, voel ik dat geluk tot in mijn tenen, ik word blij van de kleinste dingen, muziek raakt mij weer keer op keer en de pijn die ik soms kan voelen staat ook tegenover intens geluk waar helemaal niks tegenop kan.